ساری گلین..........

می نویسم می نویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه ، این گریه اگر بگذارد می نویسم همه ی با تو بودن ها را تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری تا مرا باز به دیدار خود من ببری می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد ...

پشت تنهایی من که رسیدی ، گوشهایت را بگیر ! اینجا سکوت ، گوش تو را کر میکند اما ! چشمهایت را باز کن تا بتوانی لحظه لحظه ی اعدام ثانیه ها را نظاره کنی هجوم سایه های خیال، سرابهای بی وقفه ی عشق، تک بوسه های سرد و فریادهای عقیم جوانی منظره ای به تو میدهد که میتوانی تنهایی مرابه خوبی ترسیم کنی …! ...

وقتی که به دنیا اومدم رو دستم نوشته شده بود تنها برای ... وقتی که بزرگ شدم همیشه دنبال ادامۀ جمله بودم از هر کسی پرسیدم میگفتن یه نیمۀ گمشدست باید به دنبال تو باشم من هم به این امید که جملۀ من به تنها برای تو خطم میشه رفتم به دنبال نیمۀ گمشدم آره ! پیدا کردم و رو دستم نوشتم تو ولی این تو بعد یه مدت کوتاه پاک شد بعد فهمیدم او تو نبود که جمله رو تموم میکرد بلکه؛ تنها برای همیشه ...

تو چه میدانی ... از شب هایی که دنیا دور سرم می چرخید... اما من با تمام قدرت ، به دور تو می چرخیدم؟! تو چه می دانی ... از روزهایی که بغض های دنیا برای من می ترکیدند... ومن ، بی توجه ،با همه وجود ،برای تو می خندیدم...؟! تو چه می دانی......